آنچه مینویسم به سهو شاید در ابعادی فراانسانی برای مشتی دیوانهتر از خودم معنا پیدا کند؛ ولی آیا چنگ زدن به هنر انتزاعی برای من چیزی جز به تعادل رسیدن و آرامشِ لحظهای است؟
اصلاً چه کسی گفته هنرمند باید حتماً راهکار ارائه دهد؟ همین منِ پخش و پلا را ببین؛ همین روانی از بند قرصهای اعصاب گریخته و همین غرق در دود سیگار و پر از تشویش را ببین؛ عاقبت هنرمند زیرزمینی در این مملکت همین است. دیوانهای چیزی هستی که میخواهی این راه را بیایی؟ آری بیایی؛ دقیقاً بیایی چون من از آیندهات دارم خبر میدهم.